bobevers.nl
Sinds 1997
 
Home
Home.
De avonturen van Jan, Bob en Arie.
Nieuws.
Meest recente wijzigingen.

Overige
Zoek een echte Bob Evers
De Bob Evers-community op Facebook
Boeken & stripalbums
Geschiedenis
Titels van de leesboeken
Titels van de stripalbums
Recensies
Boeken óver de serie
Omslagafbeeldingen
Rubriek Fans
Bijeenkomsten...
Sites | Doorzoek sites
Mailinglist
Nieuwsbrief
Encyclopedie
Veldonderzoek
Monumenten
Bob Evers-boeken verzamelen
Het Bob Evers-genootschap
Je bent hier:
|| Vorige
 

Recensie


55
PETER DE ZWAAN
RATZELRAADSELS BIJ HET CHÂTEAU DE FAUX

Hannessen met een harnas

Door Schout-bij-kunstlicht Spook

Blijkbaar delen Jan, Bob en dikke Arie de mening van uw nobele recensent over de mensen van Europol, want zij huren in Otterlo, ver uit de buurt van Den Haag, een gebouwtje dat hooguit een doorgewinterde vallensteller uit de achterlanden van Siberië de benaming "hut" zou verlenen. Dat, plus het feit dat zelfs iemand als een Jan Prins een Volkswagen Polo prijs wenst te geven, geeft aan hoe zeer de drie helden tabak hebben van Europol en de FBI.

In het vorige deel, "De magistrale misverstanden van J. Masters", was duidelijk geworden dat de omkatbende op weg is naar Frankrijk. Ook Dupont, Landleben en Ratzel bevinden zich in Frankrijk, maar het blijft vooralsnog onduidelijk of beide bendes iets met elkaar te maken hebben. Een geheel nieuw gegeven in de Bob Evers-serie is dat de drie vlegels op weg naar de Dordogne maar liefst drie volle dagen in Parijs blijven om die stad eens op hun gemakje als toerist te bekijken. Ze worden toch niet oud, hè? Op de eerste bladzijde van "Cnall-effecten in Casablanca" beklaagt Bob zich nog over de vele dagen zonder actie in Parijs: "Dit is nu allemaal wel heel leuk en aardig, maar ik ben geen toerist, voor de drommel. Ik heb geen ZIN om het Louvre te gaan bekijken, of me te vergapen aan de Arc de Triomphe. Er moet nou eens wat gebeuren".

Hoe dan ook, na drie dagen zet het drietal de reis voort naar Bordeaux, want moeder Evers heeft een cadeautje voor haar zoon: een tweedehands Toyota Tundra, een wagen die totaal ongeschikt is voor gerij en geros in middeleeuwse steden en dorpen in dit deel van de wereld. Vervolgens begint een stomvervelende zoektocht naar Dupont en zijn handlangers, maar de drie inmiddels toeristische trekjes vertonende avonturiers bezoeken in de hoop een spoor van Dupont te vinden een schilderijententoonstelling; Jan en Arie hebben belangstelling voor de schilderijen en de muziek, maar Bob is meer geïnteresseerd in een jonge Amerikaanse, Bridget, die hem op het spoor zet van Dupont. Op dat moment zijn Jan en Arie hun opkiemende jaloezie alweer vergeten en gezamenlijk begeeft het trio zich naar het dorpje Faux, ten noorden van Issigeac. Dupont heeft een goed werkend alarmsysteem opgezet, dus hij komt als een vlieg naar een pot stroop op de jongens af. Tot hun intenseverbazing nodigt de schilder hen uit op zijn château. De reden daarvoor is vrij simpel: Dupont heeft inmiddels daverende ruzie met zijn voormalige handlanger Landleben en met de geheimzinnige figuur Ratzel. Het duurt dan ook niet lang of deze ongure heerschappen duiken bij het château op, daarbij geholpen door wat plaatselijke penosejongens.

Jan, Bob en Arie hebben in hun hele leven al heel wat vreemdsoortige wapens gebruikt, maar wat ze hier in het château aantreffen en als verdedigingswapens moeten gebruiken, slaat werkelijk alles: een zitbank, een spijkerpistool, een fles olijfolie en wat steelpannen. Dupont laat zijn erkentelijkheid voor de geboden hulp blijken door via het kookeiland in de keuken - zowat het enige deel van het château dat bewoonbaar is - te ontsnappen. Onder het kookeiland blijkt namelijk, zoals dat gebruikelijk is in een van origine middeleeuws kasteel, een geheime gang te lopen. Ook gebruikelijk in een middeleeuws kasteel zijn wat her en der achtergebleven middeleeuwse wapens en het is natuurlijk slechts een kwestie van tijd voor Jan in een krakend en roestig harnas kruipt, om er vrijwel meteen achter te komen dat een harnas een tamelijk onhandig iets is in een gevecht. Welkom is wel het vervaarlijke ridderzwaard, terwijl Arie en Bob het moeten doen met wapentuig dat nóg ouder is dan de gemiddelde Bob Evers-fan: een goedendag en een morgenster!

Echt helpen doet het allemaal niet: Arie wordt door de teruggekeerde Dupont geveld met een zo mogelijk nóg vreemder wapen: een opgerolde kopie van "Victory Boogie Woogie" van Piet Mondriaan! Dupont ontsnapt met zijn geld en zijn meest geliefde nep-schilderijen, maar de jongens slagen er wel in om Ratzel gevangen te houden in de onderaardse gang. De druiven zijn echter zuur - zelfs in een wijnland als Frankrijk -, want Landleben slaagt er op zijn beurt in om de drie jongens gevangen te nemen. Hij mag dan wel een misdadiger zijn, maar zeker geen moordenaar, want voor hij definitief uit de omgeving verdwijnt, laat hij hen los. Dat de drie jongens hem weken tevoren bij de Gileppe zonder schoenen in de bossen hadden achtergelaten, is hij uiteraard niet vergeten, dus de lezer snapt welke Crick Darry-achtige stunt hij met de schoenen van Prins, Roos en Evers uithaalt...

Jaloerse Jan en Arie moeten toegeven dat de goede verstandhouding tussen hun vriendje Bob en het meisje Bridget uit San Antonio heel goed van pas komt: zij geeft de jongens uiteindelijk de tip die de jongens naar de plaats Gourdon in het departement Lot leidt, waar Dupont ook een huis bezat of bezit.

Dachten we eerst dat Peter de Zwaan ons met dit nieuwe deel een pentalogie voorschotelde, maar aangezien de jacht op Dupont en Landleben nog niet ten einde is, wordt het (minimaal) een hexalogie. We zullen tot het voorjaar van 2018 moeten wachten om te weten of het bij die serie van zes boeken blijft, of dat Peter wellicht nog meer voor ons in petto heeft.

In elk geval klopt het in het boek genoemde copyright-jaartal ditmaal wel met het jaar van uitgave: 2017.


Recensies van andere delen van de Bob Evers-serie.