Alles over de Bob Evers-verhalen
Boeken voor jongens die van avonturen houden!
Leeftijd: 12 jaar en ouder

 
Fans >> Bijeenkomsten >> 12-09-1999: Lausanne >> Panne met Manne op weg naar Lausanne

 

Panne met Manne op weg naar Lausanne


Een avontuur van Bob Evers-fans, 12-14 september 1997
Door Marco Meinders

Werkelijk gebeurd

Ger Derksen, Bob Evers-fan sinds jaar en dag, woont in Zwitserland, bij Bob Evers-kenners voornamelijk bekend door de avonturen van Jan, Bob en Arie in Zürich en omstreken in deel 9: "Een dollarjacht in een D-trein". Zo ontstond het idee om in Zürich te gaan zoeken naar sporen van de avonturen van Jan, Bob en Arie. Ger en Yovka van Santen namen de organisatie op zich. Een zeer ondankbare taak, want - zoals het goede avonturen betaamt - niets verliep zoals gepland: panne, een gehuurde auto, rauspartijen door een donker bos tijdens een zwaar noodweer, gejacht over Zwitserse snelwegen, geraus op de Berninaplatz, en ontvreemde papieren.

Op vrijdag 12 september 1997 vertrok ik 's ochtends om even na zevenen in mijn eigen auto vanuit Maarssen, mijn woonplaats. In Utrecht haalde ik Bram van Ginneken op en samen pikten we Niek Eleveld op in Veldhoven. Vandaar was het nog maar een klein stukje naar parkeerplaats "Het Anker" langs de A2 tussen Eindhoven en Maastricht, waar we al spoedig gezelschap kregen van Simon Kuipers, Tonneke, Olaf en Jeroen Roos in een witte Citroën BX. Klokslag negen uur gingen we op weg naar het volgende ontmoetingspunt, Aire de l'Obrion langs de snelweg in Frankrijk. Het had weinig gescheeld of we zouden daar nooit zijn gekomen. Mijn eigen Everiaanse verhaal was begonnen.

Autoinmobiel

Op het moment dat we Maastricht binnenreden zei Niek, die naast me zat, tegen me: "Wat staat die meter hoog?" De temperatuurmeter! De schrik sloeg me om het hart, want de reis was nog maar net begonnen. Ik wist dat iets verderop een benzinestation was, dus stopte ik daar. Motor uit, kap open en afkoelen. Navraag bij de man achter de kassa leerde me dat er vlakbij een garage was, dus nadat de motor iets was afgekoeld zijn we verder gesukkeld naar die garage. Daar was het al snel zonneklaar dat we met die auto beslist niet meer verder konden. Het lek in de radiateur, de oorzaak, bleek niet het ergste te zijn. Erger was dat ik niet op tijd in de gaten gehad had dat de temperatuur tot op absoluut onacceptabele hoogten was opgelopen. Daardoor had het complete motorblok de gelegenheid gekregen om volkomen oververhit te raken, zodat ook de koppakking vervormd was. Dág auto.

En natuurlijk net nog in Nederland, zodat ik geen recht had op een gratis vervangende auto... Terwijl Niek en Bram Zwitserland belden, heb ik een aantal telefoontjes gepleegd met mijn verzekeringsmaatschappij en vervolgens met een plaatselijk autoverhuurbedrijf. Als je dan toch in een Everiaans verhaal terecht komt, dan moet je het meteen maar goed doen ook, nietwaar? Bovendien kon ik Bram en Niek toch moeilijk laten staan: samen uit, samen thuis. Na een wilde rit door de schone stad Maastricht, waar ik altijd al eens naar toe had gewild, kwamen we eindelijk - alles leek ontzettend traag te gaan - bij het autoverhuurbedrijf.

Na een heel gedoe met papieren en bankpasjes konden we eindelijk instappen - en toen ging de kofferbak niet open. Inmiddels kregen we er weer een beetje lol in, dus wij weer naar binnen om een andere auto te regelen. Al het papierwerk moest opnieuw gedaan worden en net toen dat achter de rug was kwam de jongste bediende aanlopen, die zegt: "Oh, krijgen julie de kofferbak niet open? Wacht maar even." En hij opent de kofferbak zonder enige moeite! Toen had de chef van het verhuurbedrijf allicht geen zin meer om al het papierwerk nog eens te doen.

'Dalmonte' Derksen

Ger Derksen - in Zwitserland - had inmiddels de handen vol. In eerste instantie wilde hij niet geloven dat we echt panne hadden. Van Bob Evers-gekken kun je natuurlijk álles verwachten! Maar toen hij het hele verhaal uiteindelijk geloofde kwam hij snel in actie en greep hij nogmaals naar de telefoon. Maar niet nadat hij klaar was met lachen. Inmiddels stond de witte Citroën van Simon al af te koelen op het tweede ontmoetingspunt, l'Aire de l'Obrion. Ze hadden heel wat lol... Toen we maar niet kwamen opdagen begonnen ze grapjes te maken in de trend van: "Ze hebben natuurlijk pech, hahaha." En maar lachen. Tsja, zou ik ook gedaan hebben. Dus toen de GSM-telefoon van Simon begon te rinkelen en Ger vertelde dat we ècht pech hadden, wilden ze het niet geloven. Maar ja, ze stonden er al zo lang te wachten, dat het uiteindelijk toch tot hen doordrong dat het geen geintje was. Wachten had op dat moment niet veel zin, dus gingen ze verder.

Inmiddels was auto nummer drie, een donkergroene Saab 900, ook onderweg. Inzittenden: Frank Engelen, Cathy, Xedes en Yovka van Santen. Frank had zijn GSM-telefoon meegenomen en ontving óók een telefoontje van Ger. Híj geloofde het iets sneller, en sprak met Ger af dat hij op l'Aire de l'Obrion op ons zou wachten. Dat hoorden we nog net op tijd, want terwijl we bij de garage op het vervoer naar het autoverhuurbedrijf stonden te wachten, belde Niek nog even de laatste gegevens door naar Ger.

De strakblauwe luchten van Zwetserse Ger

Frank en consorten wisten echter niet beter dan dat wij al ergens voor hen zaten (het duurde nogal bij het autoverhuurbedrijf), dus zij begrepen maar niet waar we bleven toen zij allang op l'Aire de l'Obrion stonden. Net toen ze wilden vertrekken kwamen we aankarren. Vanaf deze ontmoetingsplaats gingen we met beide auto's verder. Vlák bij Zwitserland nam Frank echter een verkeerde afslag. Wij niet, wij karden door tot de grens, waar we prompt werden aangehouden: onze paspoorten en mijn rijbewijs werden uitvoerig gecontroleerd. Ze zullen daar wel gedacht hebben: "Drie jonge mannen in een auto, daar is vast wat mee". Waarom overkomt Jan, Bob en Arie zoiets nou nooit? Na enkele minuten, die zeer lang leken te duren, mochten we verder. En wie kwam daar aanrijden? Frank! Samen kwamen we 's-avonds laat bij Ger aan. Vele uren later dan de bedoeling was.

bliksemDoor onze verlate aankomst, waren zijn plannetjes al enigszins in de regen gevallen - letterlijk. Hij bracht ons meteen naar een plek midden in een groot donker bos alwaar we werden gedropt met een plastic zakje met een routebeschrijving en een paar zaklantaarntjes. En het regende dat het goot! Bovendien werd de aardedonkere nacht van tijd tot tijd in een hel licht gezet door de bliksem. Daar stonden we dan, zonder jas. En zonder mes, zodat we de in hard-plastic verpakte zaklantaarns bijna niet konden uitpakken. Mooie fans zijn we. Gaan we op avontuur zonder klosje touw of een mesje in onze broekzakken. Na een barre tocht dwars door een nauwelijks zichtbaar bospad vol met plassen en modder, kwamen we bij een réfuge: een huisje midden in het bos. Buiten brandde een luchtig houtvuur, er stonden een auto, enkele fietsen (een daarvan in rood en geel) en wat flessen wijn. Dus wij liepen om het huisje heen, schenen met onze zaklampen uitgebreid door de ramen naar binnen en openden de deur. En wat bleek? Daar lagen een paar mensen te slapen! Maar wij dachten nog altijd dat het bij de opdracht hoorde en bléven maar rond het huisje dwalen, op zoek naar aanwijzingen. We zijn er zelfs nog even naar teruggegaan toen we al een eindje verder op weg waren. Mooie réfuge is dat. Lig je lekker te slapen, wordt je in je slaap gestoord door een bende mensen die praten in een of andere vreemde taal! Uiteindelijk kwamen we, aan het einde van de tocht, bij een tweede réfuge, en gelukkig was de barbecue daar wèl voor ons bedoeld. Doorweekt als we waren hebben we daar flink zitten schransen.

Eenmaal terug in het huis van Ger hebben we in de file gestaan voor de douche, waarna we een aantal scènes hebben nagespeeld uit de Bob Evers-boeken. Dat duurde tot vijf uur 's-ochtends. Toen zijn we maar naar bed gegaan.

'Een stad als Zürich zit vol boeven'

Die ochtend stonden we vóór dag en dauw op om dwars door Zwitserland door de hevigste regenval van weken naar Zürich te rijden. Even buiten Zürich deelde Ger ons op in twee groepen. De groep Arie, waar ik toe behoorde, kreeg de opdracht om naar de Berninaplatz te gaan en een aantal voorwerpen te verzamelen. De andere groep, de groep Bob, had een vergelijkbare opdracht. Om de organisatoren, Ger Derksen en Yovka van Santen, een beetje te stangen besloten de Bobben en de Aries om een uur later dan afgesproken naar het verzamelpunt in de Schützengasse te gaan. Na de nodige avonturen, waarbij een telefooncel bijna werd gesloopt en we weer eens behoorlijk nat werden van de regen, kwamen we in de Schützengasse aan.

Daar zaten Ger en Yovka ons al op te wachten: buiten, in de stromende regen, op een terrasje onder een paraplu, en met een kopje koffie voor zich. Duidelijk geen Zwitsers. Dat zal een voorbijganger ook gedacht hebben, want het eerste wat we hoorden was dat er op dat terras een tas was gestolen van Ger, bevattende zijn paspoort, rijbewijs, verblijfsvergunning en een stapel papieren van "Manne in Lausanne". Later, bij het nalezen van BE9 "Een dollarjacht in een D-trein", las ik op bladzijde 155: "Een stad als Zürich zit vol boeven"! Terwijl Ger en Yovka aangifte gingen doen bij de politie, gingen de Bobben en de Aries een kopje koffie drinken: binnen natuurlijk, want het regende nog steeds. Ger en Yovka bleven nogal lang weg, en na een dik half uur kwam Yovka ons zeggen dat we maar terug naar Lausanne moesten gaan, omdat het nog wel even zou duren.

Terug in Lausanne kwamen we Yovka en Ger weer tegen en met z'n allen hebben we nog een aantal scènes nagespeeld en stukjes voorgedragen uit de Bob Evers-serie. Daarnaast hebben we nog een kwis gehouden, die Yovka met gemak won, op de voet gevolgd door Ger.

De volgende ochtend, de dag van vertrek, bleek aan te vangen met een stralend zonnetje en een snel oplopende temperatuur. En dat terwijl Ger ons had verzekerd dat het schitterend weer zou zijn in Zwitserland...

Ik kan nog veel meer verhalen van de avonturen die we in Zwitserland hebben beleefd, maar voor het moment wil ik het hier bij laten. Van Zwitserland herinner ik me nu vooral het donkere en natte bos, de eindeloze en natte snelwegen, en een paar stukken van een groots en nat Zürich.

Nu volgt alleen nog een groepsfoto:

Van links naar rechts: (staand:) Ger Derksen en Frank Engelen, (zittend:) Simon 'Specs' Kuipers, Yovka van Santen, Bram van Ginneken, Olaf van Es, Niek Eleveld, Jeroen Roos, Marco Meinders. Foto: Jeroen Roos